BabyPaka. Επεισόδιο 1: Κάτι απαλό πλησιάζει…

Όταν έσβησε και το τελευταίο φως στο OutletBaby και τα βήματα πίσω από την πόρτα σώπασαν, ανάμεσα στα ράφια απλώθηκε απόλυτη ησυχία. Τότε εμφανίστηκε πάνω στο απαλό χαλί κάτι που το πρωί σίγουρα δεν βρισκόταν εκεί: το πρώτο χνουδωτό πατουσάκι.

Ύστερα ένα δεύτερο. Ένα τρίτο. Και κι άλλα, που ξετυλίγονταν ανάμεσα στα κουτιά σαν ένα μικρό, μυστηριώδες μονοπάτι.

Ένα ίχνος που χθες δεν υπήρχε

Ο Zibi το πρόσεξε πρώτος. Έψαχνε μήπως πίσω από ένα μεγάλο χαρτόκουτο κρυβόταν κάποια καινούρια περιπέτεια, όταν είδε στο πάτωμα το απαλό αποτύπωμα μιας πατούσας.

— Ω! — ψιθύρισε και έσκυψε αμέσως. — Τα ίχνη πάντα οδηγούν κάπου.

Έβγαλε τον μικρό του μεγεθυντικό φακό και εξέτασε την ανακάλυψη. Το ίχνος ήταν χνουδωτό, απαλό και δεν έμοιαζε καθόλου με αποτύπωμα παπουτσιού. Λίγα βήματα πιο πέρα υπήρχε άλλο ένα και πίσω του ακόμη τέσσερα. Το καθένα είχε λίγο διαφορετικό σχήμα.

Το ένα ήταν στρογγυλό και ήρεμο, ενώ ένα άλλο έμοιαζε να ανήκει σε κάποιον που χοροπηδούσε. Το τρίτο σταματούσε σε κάθε κουτί και το τέταρτο οδηγούσε κατευθείαν σε μια πιο σκοτεινή γωνιά. Ο Zibi τα μέτρησε δύο φορές. Έξι ίχνη, έξι διαφορετικοί τρόποι περπατήματος και κανένας ιδιοκτήτης πουθενά.

Ο καθένας βλέπει κάτι διαφορετικό

Ο Zibi ακολούθησε το μονοπάτι και σύντομα συνάντησε τη Momo. Η μικρή μαϊμού πήδηξε πάνω από το ένα ίχνος, στριφογύρισε πάνω από το δεύτερο και στο τρίτο ανακοίνωσε:

— Αν πρόκειται για μυστήριο, χρειαζόμαστε μυστηριώδη μουσική!

Σιγοτραγουδούσε ώσπου η Eli σήκωσε την προβοσκίδα της και έδειξε μια λεπτή κλωστή πιασμένη στην άκρη ενός κουτιού.

— Πρώτα ας δούμε μήπως κάποιος χρειάζεται τη βοήθειά μας — είπε ήρεμα η μικρή ελεφαντίνα.

Μαζί τους ήρθε και η Guga. Η καμηλοπάρδαλη κοίταξε τα ίχνη από ψηλά, ύστερα από το πλάι και στο τέλος κατέβασε τη μύτη της σχεδόν ως το χαλί.

— Δεν είναι τυχαία — παρατήρησε. — Κοιτάξτε: το καθένα στρίβει αλλού, αλλά όλα συναντιούνται δίπλα στο μεγαλύτερο κουτί.

Πίσω από το μεγαλύτερο κουτί

Το μεγαλύτερο κουτί φαινόταν λίγο τρομακτικό. Ήταν πιο ψηλό από τη Momo, πιο φαρδύ από την Eli και έριχνε μια μακριά σκιά. Ο Riko στάθηκε δίπλα στους φίλους του.

— Μπορούμε να αρχίσουμε με ένα μικρό βήμα — είπε το λιοντάρι. Κι εκείνος ένιωθε ένα μικρό γαργαλητό στην κοιλιά, αλλά ήξερε πως θάρρος δεν σημαίνει να μη φοβάσαι ποτέ. Θάρρος σημαίνει να κάνεις το βήμα μαζί με τους άλλους.

Τότε, από την άλλη πλευρά του κουτιού ακούστηκε ένα σιγανό: σουρ, σουρ, σουρ.

Ο Hugo μισόκλεισε τα μάτια και άκουσε προσεκτικά.

— Ακούγεται απαλό — αποφάσισε ο ιπποπόταμος. — Σίγουρα δεν είναι δράκος. Οι δράκοι ροχαλίζουν πολύ πιο δυνατά πριν από τον ύπνο.

Η Momo γέλασε και η ένταση αμέσως λιγόστεψε.

Έξι ίχνη, μία Paka

Οι φίλοι μετακίνησαν το κουτί. Δεν βρήκαν ούτε τέρας ούτε κρυμμένο δέμα. Εκεί υπήρχαν έξι απαλά κομμάτια υφάσματος, το καθένα σε διαφορετικό χρώμα. Ο Zibi έβαλε το πρώτο, η Momo το δεύτερο και η Eli το τρίτο. Η Guga έδειξε πώς να γυρίσουν το επόμενο, ο Riko έσπρωξε το πέμπτο στη θέση του και ο Hugo ακούμπησε το τελευταίο ακριβώς στη μέση.

Σχηματίστηκε ένα σύμβολο που έμοιαζε με έξι πατούσες συγκεντρωμένες στο ίδιο σημείο.

Όλοι κοίταξαν τα δικά τους ποδαράκια. Το καθένα ήταν διαφορετικό. Στο ένα υπήρχε ένα Z, στο επόμενο ένα M και μετά E, G, R και H. Κανένα ίχνος μόνο του δεν έδινε ολόκληρη την απάντηση. Μόνο μαζί δημιουργούσαν κάτι σημαντικό.

— Εγώ μπορώ να βρίσκω την αρχή του δρόμου — είπε ο Zibi.

— Κι εγώ μπορώ να φροντίζω να μη βαριόμαστε ποτέ στη διαδρομή! — πρόσθεσε η Momo.

Η Eli τους θύμισε ότι κάθε περιπέτεια χρειάζεται φροντίδα. Η Guga υποσχέθηκε να προσέχει τις λεπτομέρειες, ο Riko να βοηθά όταν το πρώτο βήμα φαίνεται δύσκολο και ο Hugo να φροντίζει για την ήρεμη επιστροφή και την ξεκούραση. Ξαφνικά κατάλαβαν πως οι διαφορές τους δεν τους εμπόδιζαν να συνεργάζονται. Χάρη ακριβώς σε αυτές, ο καθένας πρόσφερε κάτι απαραίτητο στην περιπέτεια.

— Νομίζω πως βρήκαμε όνομα για την παρέα μας — είπε η Eli.

— BabyPaka! — φώναξε η Momo, λίγο πιο δυνατά απ’ όσο ταίριαζε στην ώρα της ξεκούρασης.

Ο Hugo χαμογέλασε και ίσιωσε ένα από τα απαλά κομμάτια υφάσματος.

— Μας ταιριάζει. Έξι διαφορετικοί χαρακτήρες, μία Paka.

Αυτό είναι μόνο το πρώτο στοιχείο

Από εκείνη τη στιγμή αποφάσισαν να λειτουργούν ως ομάδα. Ο Zibi θα αναζητούσε καινούρια μονοπάτια. Η Momo θα τους θύμιζε ότι ακόμη και μια συνηθισμένη μέρα μπορεί να γίνει παιχνίδι. Η Eli θα φρόντιζε τις μικρές ανάγκες, η Guga θα παρατηρούσε τις λεπτομέρειες, ο Riko θα βοηθούσε στα πρώτα βήματα και ο Hugo θα εξασφάλιζε χρόνο για ξεκούραση και αγκαλιές σε κάθε περιπέτεια.

Δεν έφτιαξαν περίπλοκους κανόνες. Συμφώνησαν μόνο να ακούν ο ένας τον άλλον, να μην αφήνουν κανέναν μόνο σε μια δύσκολη στιγμή και να βρίσκουν πάντα χώρο για ερωτήσεις, ακόμη και για τις πιο μικρές. Κι αν η απάντηση δεν ερχόταν αμέσως, θα έψαχναν όλοι μαζί το επόμενο στοιχείο.

Μόλις ετοιμάζονταν να επιστρέψουν στις θέσεις τους, όταν ένα φθινοπωρινό φύλλο θρόισε κάτω από την πόρτα. Στην πίσω πλευρά του κάποιος είχε ζωγραφίσει έναν μικροσκοπικό χάρτη.

Ο Zibi σήκωσε τον μεγεθυντικό φακό και τα μάτια του άνοιξαν ακόμη περισσότερο.

— Αυτό είναι μόνο το πρώτο στοιχείο.

Η συνέχεια έρχεται…